Out of control

Being the A-student I have always been, unable to monotask, exemplary at meeting deadlines far before they arrive, I have been addicted to control all my life, cause how was I supposed to manage all my errands, jobs, lessons, meetings otherwise. I used to think, and maybe still do, that my high level of responsibility and control are my key to success both in academic and personal lives. And yet, with pregnancy came a relief, an ease, an intrinsic trust towards the universe and God's timing. I had read and heard about new moms becoming obsessed with worries, and maybe this will still hit me, but as for now, I am letting go of control - one step at a time, little by little. Maybe it is the influence of hormones, or Mel Robbins teaching us to "let them", but there is so much calmness and harmony in letting go of control, eliminating reasons to worry. I hope this feeling stays for good, becasue it feels safe and relaxed.

Թույլ տալու մասին

Մենք ունենք այն, ինչ ուզում ենք, այն, ինչ ընտրել ենք, այն, ինչ չենք հերքել, այն, ինչ թույլ ենք տվել։ Հեշտ չէ վերցնել պատասխանատվություն ընդունելու համար, որ սեփական կյանքի բացթողումները թույլ ենք տվել։ Թույլ ենք տվել մեզ լինել թույլ, թույլ ենք տվել մեզ, որ մեզ անարգեն, ու հետո ինքներս ենք նեղացել, որ մեզ չեն հարգել, որ մեզ չեն սիրել մեր ուզած ձևով, բայց ախր մենք դա թույլ չենք տվել։ Թվում է, որ հեշտ է, բայց աշխարհի ամենաբարդ բանն է թույլ տալը, անգամ եթե թույլ ենք տալիս մեր կյանք մտնել երջանկությանը, խաղաղությանը, հանգստությանը։ Թույլ տալը բարդ է։ Բոլորս իշխել ենք ուզում ,ամեն ինչ կառավարել ենք ուզում։ Բայց հերիք է, որ միայն թույլ տանք, ու ամեն ինչ իր հունով կգնա, ու ամեն ինչ մեր ուզածից էլ լավ կլինի։ Եթե միայն թույլ տանք։

Ընտանիք կազմելու համար պետք է էգոիստ լինել

Ընտանիք կազմելը պատասխանատու և վախենալու որոշում է։ Միշտ էլ եղել է։ Հիմա՝ ավելի շատ։ Կանայք վախենում են կորցնել իրենց ինքնուրույնությունը և ազատությունը, տղամարդիկ չեն ուզում իրենց վրա պատասխանատվություն վերցնել, մեծանալ։ Երբ ընտանիք ես կազմում քո եսը պետք է երբեմն զիջի ընդհանուր մենքին, ու ոչ բոլորն են դրան պատրաստ։ Հատկապես այսօր, երբ սոցիալական մեդիան սովորեցնում է լինել էգոիստ ու մտածել միայն սեփական շահի մասին։ Բայց ես կարծում եմ, որ էգոիզմը գիտակցաբար միայնակ մնալը չէ, այլ հենց ընտանիք կազմելը, ու ասեմ, թե ինչու։ Երբ ես մենակ էի, ես չգիտեի, թե որքան փոքրիկ կենցաղային հաճույքներ կարող է բերել միասին լինելը։ Օրինակ, նախկինում ես ամանները լվանում էի փոդքաստներ լսելով, իսկ հիմա՝ ամուսնուս հետ խոսելով և կատակներ անելով։ Նախկինում երեկոյան ես քնում էի գիրք կարդալով, հիմա էնքան ենք խոսում, որ ուղեղներս չի անջատվում ու վեր ենք կենում գնում ենք կեսգիշերին զբոսնելու կամ ճաշելու։ Ես վերջերս հասկացա, որ իրեն իսկապես սիրող մարդը պիտի ամուսնանա, ընտանիք կազմի, և ունենա այս վայելքների հասանելիություն։ Եթե մարդու բախտը բերել է ու ամուսնացել է մեկի հետ, ով իրեն գոնե մի քիչ հարգում ու մի խազ սիրում է, ուրեմն իրեն հիմա մի սիրտ ավել է սիրում, ու այդ սիրտը ամենօրյա ռեժիմով հոգ է տանում, սեր է տալիս, ու միասին կյանքը վայելելը և բարդությունները հաղթահարելը շատ ավելի տանելի է։ Միշտ լսել եմ, որ "եսիմով" տենց էլ էգոիստ մնաց ու երեխա չունեցավ։ Մարդ պիտի էգոիստ լինի,որ երեխա ունենա։ Մարդ պիտի իրեն իսկապես շատ սիրի, որ ուզենա ինքն իրենց վերարտադրել։ Մարդ պիտի ծայրաստիճան էգոիստ լինի, որպեսզի գիտակցաբար երեխա ունենա իր սիրելի մարդուց՝ իրենց սիրո խտացված պտուղը։ Ու պետք է էգոիստ լինել, որ ամեն օր նայես, թե ինչպես է ձեր ստեղծածը մեծանում, կայանում, սխալվում, ճիշտ ուղու վրա կանգնում։ Երբ ամուսնությունից հետո ինձ քույրս հարցրեց, թե ոնց եմ, ասեցի, որ երջանիկ եմ։ Ինքն էլ հարցրեց՝ արդյոք մինչև դա երջանիկ չէի։ Երջանիկ էի, իհարկե, բայց դա ուրիշ "երջանիկ" է։ Ես միշտ էլ սիրում էի ճամփորդել, բայց ամուսնուս հետո ավելի եմ սիրում։ Ես միշտ էլ վայելում էի լողալը, խաչբառ լուծելը, համով բաներ ուտելը, տաք սուրճ խմելը, գիրք կարդալը, բայց միասին լրիվ ուրիշ է։ Ու ես վերջերս թասիբս հավաքեցի ձեռքս ու ընդունեցի, որ սա ա էգոիզմը, ու ոչ թե միայնակ մնալը։ Հիմա կգրեմ միտք, որ կընդունեն ու որի հետ կհամաձայնեն միայն այս ուղին անցնողները։ Մարդը իսկապես զարգանում է որպես անհատականություն և հոգի՝ միայն զույգի մեջ, իր անձնական կյանքի պարտնյորի հետ։ Այսօր լրանում է ամուսնում հետ ծանոթանալու մեկ տարին, մեր ամուսնության՝ երեք ամիսը, և մեր առաջնեկի ներարգանդային կյանքի տասներեքերորդ շաբաթը, ու մի բանում վստահ եմ, որ ես այսքան էգոիստ երբեք չեմ եղել։

Երեկ

Երեկ ես տարված էի իմ հաջողությամբ։ Ես երիտասարդ էի, սիրունադեմ, ամբիցիոզ, հաջողակ ու շրջապատված ուշադրությամբ։ Ինձ ուրախացնում էին ինստագրամի սրտիկները ու ֆեյսբուքի լայքերը, կենտրոնում գտած լավ կայանատեղին, որը դեռ անվճար էր։ Ես վազում էի մի գործից մյուսը, մի նախագծից մյուսը, մի երկրից մյուսը, մի սիրահարվածությունից մյուսը։ Ես ուրախանում էի ամսվա վերջում հաշվին մնացած գումարից, Կասկադի սիրելի սրճարանում թանկ սուրճից, ընկերուհիների հետ հանդիպումներից։ Երեկ ես սպասում էի այսօրվան։

Իմ կյանքը կայացել է

"Իմ կյանքը կայացել է",- ինքնամոռաց և մի քիչ էլ ադրենալինի հոսքի ազդեցությամբ բղավում էի ես 2024-ի մայիսի 19-ին Ֆեռարի այգու ամենագիժ roller-coaster-ի վրա։ Ես երկու օր առաջ գնացել էի իմ սիրելի ռոք խմբի համերգին ու մի մետրից վայելել Կլաուս Մեյնի՝ մի իդեալական երկվորյակի, ելույթը։ Դեռահաս Անին, որ Սքորփիոնսի երգերի ներքո էր տնայիններն անում, սկի երազել չէր հանդգնի այս մասին։ Ես ավարտում էի մասնագիտական աստրոլոգիայի իմ դասընթացը ու արդեն հասկացել էի, որ "տուն" եմ հասել։ Կյանքիս կեսն արդեն ապրել էի մոլորակների ուզածը հասկանալ փորձելով, ու համոզվել էի, որ գիտեմ եմ այդ լեզուն։ Ես արդեն տևական ժամանակ աշխատել էի ծնողների տրավմաների հետ, ներել էի նախկիններին, բաց թողել վիրավորանքներիս մեծ մասը և պատրաստվում էի կյանքիս ամենակարևոր մարդուն հանդիպելուն։ Ու ես չէի սխալվում։ Իմ կյանքն արդեն կայացել էր։ Ես ճիշտ ուղի էր բռնել։ Ես մտա իմ ցեղի պաշտպանության տակ, խնդրեցի իրենց օրհնությունը՝ ի պատասխան լավ ժառանգ լինելու խոստման։ Ու իրոք, իմ կյանքը կայացավ։ Ես չեմ արել գյուտ, այլ առաջավոր համալսարանները, ու մի քանի տասնամյակ մարդկանց խմբի հետևելով են ապացուցել, որ երջանկությունը սոցիալական կապերն են։ Սոցիալական կապերը, չր թե սոցիալական ցանցերը։ Ու ես գրավել եմ դեպի ինձ իմ կայացման օբյեկտներին և սուբյեկտներին, որոնց մեծ մասն ուղղակի ինտերնետում տեսել ու "ճանաչել են" ինձ։ Ասածս ի՞նչ է։ Կյանքը կայանում է մարդկանցով։ Ոչ թե ավտոյով,տնով, որոնք իհարկե լավ է, որ լինեն, այլ սիրով, հարաբերություններով՝ անձնական և սոցիալական։ Ամեն օրհնանք, որ էդքան առատորեն գալիս է իմ ուղղությամբ օգնում է ինձ գնահատել ամեն օրս, ունեցածս ու չունեցածս, ու ողնուղողով զգալ, որ իմ կյանքը թերևս կայացել է։ Իսկ մնացածը կգան։ Կամ կգնան։ Ոնց ավելի լավ է ինձ համար։

Loving is easy or Just give me a reason

We were at the movies last Sunday night when the actors were discussing whether loving was an easy thing in the film. As I turned my head towards you to ask the question, you nodded and synched with me. Loving is easy, indeed. But keeping the love alive is not. Relationships are hard to maintain on a loving leve, but when we have the reason, it is much easier. We just give each other the reason. I am wary of the happiness we have because it has and still looks like a movie- too good to be true... Yes, I know we have paid for it by our choices in the past. But still. Loving is easy. Keeping the love in household routine - does not seem. But I do hope we will alwars have the reason.

Big and small

It's four to noon. April 10,2025. I am sitting on a cold stone inder the scorching Northern sun in the Grand Place in Brussels. I'll be heading back to the hotel soon to get an uber to the train station, and then a train, and a boarding pass, and a plane, and him, and home. For the first time in my life I am returning home to someone who is not my mother, to someone who is not my past, but my future. When I was buting the tickets for this trip I had the gut feeling this was going to be a special trip,and as I had felt then (back in October), my farewell to a celibate life. One feels so small in a bug city where touriats hustle to landmarks and souvenirs shops and baxk the airports. One feels so empowered and disarmed with those vibes. One feels so small and big at the same time. One feels the wind of change in the breezes that bring the smell of Belgian chocolate waffles and fries. One feels the need for this to be accepted with love and gratitude to foy home and burry herself in the arms of her beloved man, to embrace the happiness that has been handmade my the Creater for them. Life is worth it. And yes, I guess I love him. He is coming to meet my mom this Sunday, and I am going to meet his mom next Sunday. It's not me any more, it's us.

Որոշում

Այսօր մենք որոշեցինք լինել միասին։ Դու ասացիր, որ ուզում ես այս տարվա ընթացքում ամուսնանանք։ Արդյո՞ք խելամիտ է մեկ ամիս իրար ճանաչելուց հետո քննարկել նման հարցեր։ Այո, մենք առաջին հանդիպումից առաջ էլ ենք սա քննարկել։ Ես քեզ երբեք չեմ դիտարկել այլ մեկը, քան իմ տղամարդը, իմ ամուսինը, իմ երեխաների հայրը։ Ինչքան հաջողակ ենք մենք։ Ճիշտ ժամանակին ճիշտ իրադարձությունները գալիս են մեր կյանք՝ երբ մենք պատրաստ ենք, երբ մենք ուզում ենք, և երբ մենք գիտենք դրա գինը։ Որոշում։ Փետրվարի 18

My World

My world. You have started to call me Your World. I don't know what meaning you put into those words, but you have made my world a whole different place to live in just twenty days since you appeared in my live and stormed it with your beautiful presence. You have been so perfect from the very beginning that it took me a while to calm my deamons and inner worms that did not believe it was rea, you were real. Now I let go. Because how can you not be real. How can we not be real. We are the realest thing ever. Even my geminic indecisive self is sure about what thing on this Earth- US. It makes me happy how sure you are about ourselves, and our future together. I love being childish with you. I lvoe being horny with you. I lvoe being with you. I lvoe smelling like you, tasting like you. It's unimaginable how similar we are. And I love that it is you who speaks about this all the time. When I asked you what you found in me, you quickly responded " Myself". My World, you mean the world to me. Please continue kissing my eyes, inhalin my hair and feeding me from your mouth. Please, come home to my loving arms, and let me have those children of yours who you will be thep erfect father for. Let me be the vulnerable princess, dominant bitch and caring tenderness all at once. Let me always crave your touch and eyes. Shower me with your kisses and take those long showers with me. Hold my knee in the movies and grasp my lips under the red light forever. Look at me with those wanting eyes of yours and continue giving me the princess treatment, as if I am a fragile vase you are afraid to crack. I even love how you stop yourself from being horny with me, becasue you just see me differently, and I know it. I know you worship me just a little bit, and that's the sexiest thing about you. How you want me with every cell of your body and still cherish with every inch of your soul. I love our long night talks when you voice is so low and tender. I love how you remember what I say, every small little thing, and take an ultra all inclusive care of me. And yes, I avtually like that you insist on a church ceremony and dream about me announcing I will be obedient to you. There is nothing I want more in this life than to be lovingly obedient to you, My World, because I know our desires are so synchronized that you will always do all the right things, as if your heart is in me, and mine-in you. You are my world. I have never seen, felt and noticed the world the way i do know. I look at the world through You.

Ուրիշ

Դու ոչ ոքի նման չես։ Քո հետ փորձը ոչ մի նախկին փորձի նման չի։ Ամեն ինչ ուրիշ է, այլ կերպ, անհամեմատելի։ Ավելի խորը, ավելի հիմնավոր, ավելի վստահելի, ավելի խորաթափանց, ավելի վերհանող։ Ավելի հոգևոր, ավելի ֆիզիկական։ Ավելի ուշ, ավելի արագ։ Դու միաժամանակ այնքան ուժեղ ես, ու այնքան խոցելի։ Ուղղակի իդեալական համադրություն, որովհետև ես գիտեմ, թե երբ են մարդիկ թույլ տալիս իրենց խոցելի տեսնել։ Ինչքան հաճելի է ինքս իմ նման լինելու ազատությունը քո հետ։ Ասում եմ, ինչ ուզում եմ։ Մտածում եմ, ոնց զգում եմ։ Ու առանց ֆիլտրելու ու մտածելու ասում եմ քեզ, ու դու էլ արագ ու շիտակ, երբեմն անսպասելի անկեղծ պատասխանում ես իմ անվերջ հարցերին։ Ու չես ֆիլտրում։ Ու դա հիասքանչ է, որովհետև եթե պիտի ֆիլտրենք, ուրեմն մենք վրիպել ենք։ Դու ինձ հերիք ես, բայց ես էլ չեմ կշտանում քեզանից։ Դու Ուրիշն ես։ Փետրվարի 9

Փորձ

Ապրացնում է, որ առավոտյան առաջին անելիքդ ինձ բարի լույս մաղթելն է, որ որ քնելուց առաջ ինձ հիշում ես։ Աչքերիդ փայլը, երբ ինձ նկատում ես հեռվից։ Այսօր մազերիս մեջ քիթդ մտցրեցիր՝ չնայած, որ կապված էին ու ուղղակի "շնչեցիր" իմ բույրը։ Գլուխս կախ էր, բայց վստահ եմ, որ աչքերդ փակվեցին այդ պահին։ Իմն էլ։ Շատ եմ ուրախանում, որ ամեն անգամ մի նոր նմանություն ենք բացահայտում։ Կարծես ևս մեկ անգամ Տիեզերքը հուշի, որ ԻՆՔՆ ես։ Դեռ քսան օր չկա, որ իրար գիտենք, բայց տպավարություն է, որ միշտ են քո աչքերը ու քո ձայնը եղել։ Ինձ դուր է գալիս քո հետ կապված ամեն ինչ, անգամ աջ ձեռքիդ ափի միջի աշխատանքային մազոլը։ Ինձ դուր է գալիս, թե ինչպես է իմ մարմինը արձագանքում քո մարմնին։ Չէ, գռեհիկ բաներ չեմ նկարագրելու։ Բայց այնքան հանգստություն կա քո կողքին։ Ոնց որ ժայռ լինես, փափուկ ու բարի ժայռ։ Ես չեմ վախենում շտապել, չեմ վախենում սխալվել։ Ոչնչից չեմ վախենում։ Չեմ վախենում մեր ուղուց, որովհետև ամեն ինչ լավ կլինի։ Ոնց մենք արժանի ենք։ Փորձում ենք։ Փետրվարի 5

Պայմանավորվածություն

Դու հաստատ իրակա՞ն ես։ Ասում ես՝ հա։ Բայց եսիմ։ Հավատալի չի։ Հավատալի չի, որ դու կարող էիր ինձ հենց այդպես գտնել, ոնց այսօր պատմեցիր, որ գտել ես։ Հավատալի չի, որ դու ճիշտ պահին ճիշտ բանալի բառերով ես խոսում։ Հավատալի չի, որ անծանոթ մարդը, ում երկրորդ անգամ եմ տեսնում, ինձ նկարագրում է հինգ բառով այնքան դիպուկ, որքան դիպուկ ինձ սեփական ծնողներս դժվար նկարագրեին։ Հավատալի չի այս հանգստությունը, որ պատում է ինձ հիմա։ Ես հանգիստ եմ քո հետ, քեզ համար, մեզ համար։ Ճիշտ է հոգուդ հետ խաղում եմ (ու ուրախանում եմ, որ ջղայնանաում ես, դե մի քիչ), որ ասում եմ խոսքի մեջ, եթե "մեծանանք", սա կամ նա, կամ երրորդը։ Ես գիտեմ, որ մեծանալու ենք։ Դու էլ գիտես։ Մենք արդեն "մեծ ենք"։ Ես գիտեի, որ դու հենց այսպիսին ես լինելու, ու գիտեի, որ հենց այսպես գալու ես, փոթորիկի պես ներխուժես իմ աշխարհ ու ամեն ինչ տեղը դնես։ Ես գիտեի, որ հենց այս ժամանակահատվածում էլ գալու էիր, ու "նստած սպասում էի"։ Ու որ ինձ ասում էին " դե տանից պիտի դուրս գաս, որ հանդիպես", ես միշտ գիտեի, որ հեչ պարտադիր չի, ու որ երբ ճիշտ պահը գա, ու միլիոն գծեր հատվեն մի տեղ, Արարիչը քեզ կբերի ու կդնի իմ կողքին՝ որտեղ որ դու միշտ պատկանել ես։ Ես ճիշտ գիտեի։ Երևի քեզ երբեք էլ չասեմ, որ հաճախ եմ ուղղակի հուզվում քո մասին մտածելիս։ Գիտեմ, որ էյֆորիան անցնելու է ու մնա մեր պրագմատիկ, վստահելի և ամուր, ոնց որ մենք ենք, կապը։ Բայց հիմա հուզվում եմ։ Վերջապես ինձ թույլ եմ տալիս լինել խոցելի և թույլ, հույզերս արտահայտում եմ։ Հուզվում եմ քո իդեալական լինելուց։ Հա, դու իդեալական ես։ Ամեն ինչում։ Ամեն։ Ինչում։ Մարդ ինչքան համբերատար պիտի լինի, որ իմ ուղեղի որդերին կշտացնի ու ամեն ինչ հանգիստ բացատրի ու բոլոր հարցերին արագ ու ազնիվ պատասխանի։ Ու սա տաս ժամ աշխատելուց հետո։ Շնորհակալ եմ, որ քունս կորցրել եմ քո տված էներգիայից։ Շնորհակալ եմ, որ սիրո երգերը, որ լսում եմ անքնության պահերին, երջանիկ սիրահարվածության մասին են։ Ու որ հասկանում եմ դրանք։ Շնորհակալ եմ, որ եկար հիմա։ Ես քեզ երկար եմ սպասել։ Շատ երկար։ Շատ նվիրված։ Շատ հավատարիմ։ Շնորհակալ եմ, որ միշտ կաս իմ կյանքում։ Պայմանավորվածություն։ Հունվարի 23

Սկիզբ

Ուզում եմ աշխարհին ասել, որ հանդիպել եմ քեզ, որ դու կաս իմ կյանքում, ու ես կամ քո կյանքում։ Ուզում եմ ֆեյսբուքում ստատուս գրել, ինստագրամում ստորի անել քո դեմքով, քո աչքերով ու քո կզակի խալով։ Ուզում եմ մամայիս պատմել, զանգել պապայիս ասել, որ վերջապես իրանց աղջիկը սիրահարվել է։ Ուզում եմ Գայուշին նկարներդ ուղարկել, ու Անահիտին ասել, որ սիրտս կրակն է ընկել։ Հա, կրակը, որովհետև անդադարար ածուխ ես լցնում դու էս մի փոքրիկ պեծին։ Ամեն առավոտ, ամեն երեկո, ու աշխատանքի ընթացքում անդադար ածուխ ես ավելացնում, որ հանկարծ շունչս չկարգավորվի, որ սիրտս այսուհետ միշտ արագ բաբախի, էնքան արագ, ոնց բաբախում է, երբ նայում ես ինձ։ Ուզում եմ Լիլիթին ու Արևին ասել, որ վերջապես կարող ենք զույգերով դուրս գալ, ու ես ինձ էլ մենակ ու ավելորդ չեմ զգա։ Ուզում եմ բոլոր մերժածս տղաներին լեզու հանել ու ասել, որ ես ճիշտ էի, որ իրանցից լավին կհանդիպեմ, ու որ տեսնեն, թե ով էր ինձ պետք։ Ինձ դու էիր պետք։ Ես քեզ էի սպասում։ Ուզում եմ նկարել ակրիլով, անվերջ վերլուծել մեր համատեղելիությունը մեր ծննդյան քարտեզներով ու համոզվել, որ էս ուժը, որ ձգում է մեզ դեպի իրար ունի հիմքեր։ Ուզում եմ անվերջ Հայկոյի ռոմանսները լսել ու ուղղակի արտասվել էս ինձ պատած էներգիայով։ Ուզում եմ քեզ զանգել կամ գրել, որ իմանաս, թե ինչ եմ զգում։ Անկեղծ նեղվում եմ, որ դու ավելի ազատ ես արտահայտում քո զգացածը, քան ես։ Ուղղակի ես վախենում եմ, շատ վախենում եմ, որ իմ զգացածը բարձրաձայնելով մի քիչ կկիսվեմ քեզնով, մի պատառ կգնա ինձնից, եթե ինչ-որ մեկը լսի քո մասին, կամ կարդա, կամ նկարդ տեսնի։ Որոհետև դու իմ փայ երջանկությունն ես, իմ վաստակածն ես, իմ աղոթածն ես, ու իմ սպասածն ես։ Դու ուղղակի իդեալական ես՝ քո սրտով, հոգով, մտքով, արժեքներով, ուժով, խիզախությամբ, աշխատանքով, ընտանիքով, մեքենայով, ճակատով ու օրթոպեդիկ բարձով։ Բարի գալուստ իմ կյանք, իմ Արև։ Սկիզբ։ Հունվարի 21

Die for you

I love this song by Weeknd. That's all. I will never die for anyone...I hope. It is so stupid to promise someone to die for them, especially an object of pure romantic interest, usually one we have no stroy with yet. Neither do I support dying for children or parents. I don't support dying all together. True, I am very cynical about death. I need to discuss this matter at a therapy session, I know, but probably this is because I saw the face of death too early in my life. I was 11 when my beloved aunt started to die literally in front of my eyes. Luckily, they sent me home that very moment, but still. And just a year later my cousin died in front of my eyes. They did not send me home in time this time. Vice versa, they had called us because we lived the nearest to them. I was 15 when my classmate died. before that I had always thought she was the luckiest girl on Earth- her father always used to take her to school (me too, at times), she could score high at tests without studying, she was slim and popular. But incidentally and accidentally, literally and figuratively, I became the lucky one in an instant. The very instant her mother told me "Thanks God, my daughter is dead now, and does not suffer from exams, like you do". I felt the luckiest girl on Earth. Death is inevitable, but sometimes predictble. I don't imply astrolgical predictions, no. When I was a teenager, many of my family members died accidentally, without warning. My immunity to death became savage. And those recent years people around me started to die with a prior warning - cancer is such a thing. And also, 13 years ago I finally acknowledged the fact that I have a weird quality of feeling death and pregnancy. I am besties with death now. I smell it, I hear it, I feel it. It comes with a warning. It gives me time to adapt. And guess what? I will never die for anyone! I'd rather focus on the people I'd live for! Merry Christmas!

New Year Resolutions

January 1, 2025 . .11 am .downtown Yerevan .me..and my flat white a beautiful Christmas tree with angel toys on them, a Russian couple with a kiddo trying to capture a shot near the tree to send to the "babooshka" and a handsome foreigner in crocs and sweatpants leaving the cafe...a group of Armenian middle aged men savoring their proseccos outdoors, sitting right the other side of the window from me... Here I am with my headache and heartache, with all the achievements of the previous year and my endless fear of expectations It is starting from today that a lot of people will start going to the gym and dieting, and it is from today that a lot of people will make the resolution to quit smoking and/or sugar, marry or divorce throughout the year, and it is today that I am starting my new ritual of New Year Yerevan morning drive to finally have a chance to enjoy the ride. New Year resolutions do not work... unless you have made them earlier or later than January 1 midnight. As I was enjoying my chill drive downtown today in the morning and finally having an opportunity to see my city without the hustle and noise and traffic jams, I felt overjoyed. So it occured to me that maybe this is the clue to happiness - doing very basic, regular things at times when noone does them, at times when everyone is drunk and asleep. So this is what it means to win in life - to go against the flow, the flow is sleeping, you are living. The flow is living, you are sleeping. At the end of the day, everything happens unexpectedly, as expected. And people who promised to stay are pushed away by ourselves because we had evaluated it all wrong, and random encounters tend to lead to commitments. Russian migrants come and go, while locals stay and care. We ceaselessly plan and hope, but rush away the moment the dream comes true. We want that guy to talk to us, and hate him the moment he approaches. We want to have kids, and are flushed with hysteria the moment it is confirmed we actually conceived. Baristas make the perfect hearts on our coffees and bloggers break our hearts with narcissistic disorders. Family matters, but what our closest kins say hurts and hits at least expected times and in the darkest and farthest corners of our soul. And then it passes. It all flies away. So what is it that stays? Nothing. Not even our muscle soreness after a chain of leg days.

What if I don't quit

I have always been a quitter. If there was a line at the cashier's, I would quit. I would go to the other line. When there was no place in the restaurant, I would never wait, I would go to another restaurant. If a student did not perform at the lesson once or twice, I would quit working with them. When the beauty salon overchanged me once, I would definitely go try another one. If a man did not impress me at the first date, I would never go to the second one with him. The list is endless. But last week it hit me that I might not quit. I might stay, and ignore the "flaws", and see what happened. And I tried. It turned out that "my" line moves faster than the neighbhoring lines, according to Murhpy's law. It turned out that had I just waited for literally two minutes, three tables would be vacant and available for me to choose. It turned out that the student simply was going through stuff with his family matters and needed literally two days to be back on track. It turned out the beauty salon administrator made a mere mistake without realizing. It turned out the man had simple had a hard day at work. So maybe it's hight time I stopped quitting ;-)

Things my mother failed to teach me

My mother never taught me the art of feminine manipulation, maybe becasue she herself had never mastered it. Or maybe she thought I might want to learn my life lessons myself. My mother never taught me how to put myself first. Just the opposite. She taught me how to jeopartizze my self-esteem and behave well and conveninet for the members of my extended family. I have overcome all the expectations, and grown into an all-loving cutie with a character. My mother never taught be to be picky. I grew up into a convenient member of society- with loads of empathy and o big open heart. My mother failed to teach me to say no. Even when I wholeheartedly felt no. Thanks God we are all in therapy nowadays and we constantly work to forive our moms who have sacrificed their priorities to nurture us and teach us how to sacrifice our priorities for the illusional sake of our children. Until one day, hopefully, someone will break the chain!

No need for language knowledge

If you are a person who has ever had an opportunity to be tourist wondering the streets of an unfamiliar land with no language knowledge, you might understand how it feels to ask at a cafe if you can use the toilets in June in Tunis, Tunisia. So I walked downstairs, and before I could realize I had arrived at my destination an Arabic woman in warm clothes and with a floor cleaning equipment welcomed me into the toilets. As I headed towards the cabin she checked out if they were clean and handed me a peace of toilet paper she had carefully torn for me. When we were washing our hands we saw there was no soap, she apologized and quickly fixed that. As I thanked her for the careful approach, she told me thanks in return and sent me kisses. I replied the same way. She said my mom reminded her of her own mom and came to kiss my mom on the arm around the shoulder. Then she turned her head and I noticed tears in her eyes. I went and hugged her from behind and put my head on her shoulder from behind and tapped on her back. We had a silent moment of understanding and compassion, empathy and togetherness. And I finally left the restroom. In peace of heart. In harmony with my human self. And with a clear understanding that people need to language to understand each other when the heart speaks to a heart- even if the minds thing in Tunisian and Armenian respectively.

The boring art of stupid small habits

Everyone wants to be productive, successful, wealthy, healthy, you name it. People want to take radical steps towards their long-awaited goals. We don't want to eat one less candy a day, no. That's a slow torture. We would rather cut out the sweats all together! And fruits! Fruits contain sugar! They are baaad! very bad! We don't want to wake up fifteen minutes earlier. We read or heard about the 5 AM club. Robin Sharma, here we come! Yesterday(and the many yesterdays before it)I woke up at 9, rolled in bed till 10, got swollowed by social media, and then eventually got up around noon. But I read this book /heard this podcast/ heard this lecture (check which one applies to you) and will set my alarm at 5 am sharp from now on. Well, we all know how these end! Early! Recently I finally got to reading the Atomic Habits by James Clear. Not that Mark Manson (love of my life) has not been raving about the small habits and how important they are, but I guess we need the "right" amount of "dropping" information onto our grey thick mass vessel in the skull in order to finally get to seeing it. It feels boring, indeed, to take the tiny small steps, but in accumulation those are the bigest changes I have ever applied in my life - from my favourite forever-valid nutritional disorders to relationship and work, and OCD, yes. The bicycle has been invented long ago. If we want to wake-up easily, full of energy,happy, and EARLY, we need to go to bed early, with no gadgets, no anger, no alcohol, no late meals, no caffeine, and you know the rest. If we want to get care from the people around us, however primitive it looks, we got to give it first. It's all so boring and trivial and basic and primitive that I feel embarrassed to enumerate them. But they work! The boring art of stupid small habits works! Blissfully!

Open thy heart

I have been high maintenance for thirthy- three years. I always expected people to match my standards - be optimistic, have good manners, be honest, have dignity, be punctual, be literate and well-educated, know English (wink, wink), know the difference between green tea and black tea (fermentation degree), be a respectful driver (not jumping in front of me unannounced) - the list is virtually endless- and what I ended up with was OCD and rolled eyes every time someone didn't match my high expectations. And then something cracked. Was it during psycholoigical therapy? Was it at astrological lessons? Not sure. But what came out of that crack was totally new to me- authentic empathy and sincere understanding that people all come from their childhood, which does not have to be that good, in fact. People are not illiterate because they chose to. Education was merely not top priority in the families. People do not lie because they want to? It takes a lot of courage and self-wealth to tell the truth at hard times and always. And the vast majority just lacks these qualities or is on the way of developing them. People are not bad drivers out of disrespect. Simply, their anxiety makes them so irritated that road rage is their best friend. For many, driving is the only opportunity to express aggresion. People do not come late to lessons and meetings because they intend to make you wait impatiently. They just can't feel the time very well, allocate it with poor time management skills. We don't blame people with low intellect for being stupid. They are just under-nourished. The same is true for not very kind people. They are under-loved and under-cared for. It was in Mel Robbin's recent podcast that I was reminded about the power of opening one's heart. And guess what? Opening one's heart quickly makes one's heart more loveable and appreciated and cherished. And incidentally, people started to be punctual, and everyone arround me accidentally seems to have a lot of patience and appreciation. I also admitted to myself and one student that quitting relationships of various types was my escape from the fear of being hurt. Let me hurt first, so that I am not hurt. But then it stroke me that quitting is easy, staying is hard. And in order to stay all I needed to do was ... to open my heaert!