About gratitude

Sleepless drivers. 7.39. Going to work. The taxi driver looks as tired as politely he speaks. Asking for permission to go on smoking when I sit into the cab. Following all the rules. Trying his hard to please me. I look into the drivers of cars racing with mine. Does anyone ever thank all those people?
People need to be thanked. This emotional and verbal support keeps them working even harder. When I praise my staff our students praise us. When I feel not appreciated I become regular, not because I am bad, because I am regular. Regulars need words of gratitude. Even superbs do. Everyone does.
Why do we have the ability to speak, if our lips do not produce supporting words?!
Stay grateful))

Thursday morning

June 5th, 2014



Adaptation is a good thing. Once you encounter a problem, adapt. Hardly ever can you change anything. If you can change a thing, that is definitely only your attitude and your own perception of everything.
Yesterday my nephew asked how many candles to light when visiting a church. I told him he holds the absolute right to light as many as he wanted starting from zero. I deny all kinds of regulations which deprive people of their freedom, especially the ones of religious character. It is easy to tell other people. Try to implement it yourself. I fail. If I did not, I will not be sitting on a bench next to the church and typing this while listening to the service, praying, looking up to the bells ring and smelling the almighty incense. If I did not, I would have entered, even though my feet are bare,I bare cosmetics and notwithstanding some other precautions. I hardly ever enter any church with no head cover. I do follow the rules, most of them.
I don't know why the God made me like this: to understand and rebel, to demand and forgive, to hope, yet to act.
I cannot change my attitude. I can change my expectations. And it is so tough.

Thursday is my favorite day.
Have a blessed and productive day. Spread kindness and let it recycle all around. Life is so fair !! Adapt))

Քեզ տես կամ կիրակնօրյա խոկում

   Ես քայլում եմ արևի տակ...այքան ուրախ եմ..այնքան գոհ ու թեթև..Մտնում եմ եկեղեցու բակ, ու չնայած` կիրակի է, հարսնքավորների եմ տեսնում բակում: Ուրախ են ու զվարթ: Հետն էլ կիսամերկ ու խիստ շպարված: Տղամարդիկ ծխում ու թքում են, լամբորջինիների դռները բաց են, ու եկեղեցու բակում ջահելներին երանի տվող պապիկներին են հրամցնում ռուսալեզու ռաբիսի հնչյունները: Մտնում եմ եկեղեցի ու չեմ կարողանում ինձ տիրապետել: Ինչքան մեղսավոր եմ ես, որ փոխանակ գլուխս կախ աղոթքս անեմ բաց ոտքերով, անգլխաշոր ու լաքից ծանրացած վարսերով ու խորանի ֆոնին նկարվողներով եմ տարվում...հետո մի կերպ տիրապետում եմ ինձ ու մտածում."Հիմա ով է ավելի մեղսավոր. նրանք, որ իրենց այսպես են պահում, թե ես, որ դա նկատում ու դատում եմ: Ես: Թեման փակ է:"

   Հետդարձին մտածում եմ. ճիշտ է ասում մեծ մտածողը` քաղաքավարությունը ոչ թե վրադ ապուր չթափելն է, այլ մյուսների թափելը չնկատելը: Ու միանգամից աչքիս առաջ եկան ամբողջ շաբաթվա ընթացքում թափված ապուրները: Որքան եմ սխալվել, երբ կոպտությանը անտարբերությամբ եմ պատասխանել մի պահ..մինչև որ կհիշեի, որ խփում են թույլերը: Որքան մոլորյալ էի, երբ ցուցամոլությունն էի ընդունել, երբ ուղղակի ուզում էի ազատվել դեռահասության տարիներին ձեռք բերած թերարժեքության բարդույթից: Որքան էի սխալվում, երբ դատում էի հարազատիս, ինքս ինձ մխիթարելով, թե ես նրա նման չեմ: Ախր կոպտում են անզորները: Պետք էր գնալ գրկել կոպտողին ու խեղդել իմ սիրով, ոչ թե անտարբեր ուսերս թոթել:

   Երանի հաջորդ շաբաթ ունենամ բավական իմաստություն, որ միայն ինձ քննեմ, ինձ դատեմ, իմ արարքները գնահատեմ, ու վստահ եմ` դիմացինին դատելուն չեմ հասնի:

Մեր տեղում լինելու մասին

Szekely Bertalan, Woman Stretching

Միշտ ասում եմ՝ կարևորը կյանքից գոհ մնաք: Իսկ մենք կյանքից գոհ ենք, երբ մեր տեղում ենք: Շատ ծեծված արտահայտություն է, բայց ներդաշնակությունը պիտի միշտ նպատակակետ լինի:
Երբ մեր տեղում ենք, վայելում ենք աշխատանքն ու դասերը, տնային գործերն ու անձնական խնդիրների մասին խոսակցությունները:
Երբ կորցնում ենք մեր տեղը,  կարծեսանընդհատ ինքներս մեր հետևից ընկած լինենք: Վազում ենք, չգիտեմ, թե ուր: Սպասում ենք, չգիտեմ թե ինչի: Խաբում ենք, չգիտեմ թե ում: Երբ մարդ գտնում է իրենը, ուղղակի հանդարտվում է, գոհանում ու երջանիկ լինում: Իսկ երջանիկները չեն կոպտում, չեն խաբում, չեն վախենում ոչ մեկից ու ոչնչից: Գուցե դա այդքան էլ լավ չէ: 
Երբ քո տեղում ես, քո կյանքով ես ապրում, քեզնով ես ապրում, քո առաջընթացով ես ապրում: Երբ քո տեղում ես, հասկանում ես, որ քոնն ամենալավն է: Միշտ: Ամեն ինչ: Բոլորը:
Երբ քո տեղում ես, սկսում ես պահով ապրել.. ու ոչ թե որովհետև մի մորուքավոր իմաստուն կամ քեզ համար կարևոր անձ է գլխիդ ճառ կարդացել, այլ ուղղակի որովհետև դա է միակ ձևը քեզ համար: Ու վայելում ես կյանքդ՝ հաստատ իմանալով, որ ամեն ինչ միայն ավելի ու ավելի լավ է լինելու:
Երբ մեր տեղում ենք, կյանքից գոհ ենք:

The fog

Those two days in the evenings
When I come home from work,

I leave the bus stop earlier
To get my evening walk.

It's foggy in my neighbourhood,
The fog is dense and pure.
It's foggy in my neighbourhood,
The buses hardly crawl.

I hug the fog so tightly,
It promises the best.
I love when the fog whispers:
"He's far, but he is there".

I love the fog: it comforts,
I love that it awaits.
You know the fog has its scent:
Your aroma it conveys.

My religion

Everything comes in time, 
Just in time and for those who earn it. 
Everyone's bound to find,
We all will find what we need.

I believe life is just,
People love and take care.

They betray when you lie.
They behave when you care.

I assume people dream,
Our dreams give us ground.
I am sure when one wants,
Everything is easy to reach.

When you're down, everyone,
Everyone will comfort.
But trust me or not, when you're up,
Only very few share your fun.

Keep in mind, only this keep in mind always.
We are humans all, we have to remember this.

Մարդկանց շատ մոտ թողնելու մասին

 Ես հեշտ եմ նվիրվում: Հեշտ ու անկեղծ: Առանց հետին մտքի: Միշտ ինքս ինձ մխիթարում եմ, որ շատ անմիջական եմ, քանի որ ձևերից, բեմականացումներից վեր եմ: Իրականում թույլ եմ, որովհետև սիրում եմ սիրել: Թույլ եմ, որովհետև արհեստական պատնեշների սիրահար չեմ: Ինձ համար ամենից վերը մարդկային հարաբերություններ են: Սխալ եմ: Թույլ եմ:
Պետք չէ մարդկանց շատ մոտ թողնել, շատ իրավունքներ տալ, հետո վշտանալ, որ չափն անցնում են: Իսկ դու կարողանայիր ու սահմանի մեջ պահեիր իրավիճակը` քո վերահսկողության ներքո: Կարողանայիր ու չափի մեջ սիրեիր բարեկամիդ, ծանոթիդ, ուսանողիդ: Եթե կարողանայի, այսքան հեշտ չէի հիասթափվի ու չէի սառի իմ լիազորությամբ ինձ հետ ավելորդ հանդուգն մարդկանց հանդեպ:
  Ես ձևերից վեր չեմ: Հակառակը` դեռ չեմ հասնում դրանց: Բայց ամեն ինչ սովորում ենք;